Ik ben Manon Sciarli. Twee jaar geleden dacht ik dat ik niks had om te verkopen.
Ik werkte in de zorg, in een kelder zonder daglicht. Ik wist dat ik iets van mezelf wilde. Alleen niet wát, en niet hoe. Dit is hoe het toch anders liep. Inclusief alles wat misging.
Mijn wekker ging om kwart over zes.
Dan opstaan, een uur in de file, en de hele dag in een kantoor onder de grond. Geen raam, amper daglicht, alleen tl-buizen boven mijn hoofd. Als ik 's avonds naar buiten liep, was de dag alweer voorbij.
En ik gaf altijd honderd procent. Extra taken, extra cursussen, harder werken. En toch bleef mijn salaris gewoon staan. Hoe hard ik ook werkte, mijn baas werd er beter van. Ik niet. Ik kon precies uittekenen hoe de vijf jaar daarna eruit zouden zien.
En het gekke is: niemand om me heen vond dat een probleem. Je verdient toch? Je hebt toch werk? Ik durfde het bijna niet hardop te zeggen. Dat ik meer wilde.
Een leven dat elke dag hetzelfde is, heeft ook een prijs. Alleen staat die nergens op een bonnetje.
En nee, het ging niet in één keer goed.
Ik sloeg zelf altijd de verhalen over waarin alles vanzelf leek te gaan. Dus dit is wat ik echt geprobeerd heb, voordat er iets werkte.
Ik werd remote freelancer
Ik dacht dat vrijheid betekende dat je overal kon werken. En ja, ik werkte vanuit Aruba, Dubai en Spanje. Alleen deed ik nog steeds hetzelfde: mijn tijd inruilen voor geld. Op een mooiere plek.
Ik probeerde e-commerce
Een webshop leek me iets van mezelf. Alleen het bleek ingewikkeld, je had veel geld nodig, of je verkocht goedkope spullen van AliExpress door. Daar stond ik niet achter.
Ik maakte een product dat niemand kocht
Een productiviteitsplanner. Weken werk, trots op het resultaat. En toen bleef het stil. Ik had nooit gecheckt of iemand erop zat te wachten, en ik verkocht het aan de verkeerde mensen.
Ik dacht dat ik te laat was
Iedereen leek al verder. Alles leek al te bestaan. Dat gevoel is het dichtst bij stoppen dat ik ooit ben geweest.
Er kwam geen geniaal idee. Er kwam een besluit.
Toen die planner flopte, had ik kunnen stoppen. Alleen ik wilde eerst snappen waaróm het misging. En dat was pijnlijk simpel. Ik was gaan bouwen zonder te checken of iemand het wilde.
Toen ik dat eenmaal doorhad, ging het snel. Van een paar verkopen per week naar een paar per dag.
Dat is mijn resultaat, geen belofte voor het jouwe. Ik vertel het omdat je moet weten dat het echt kan. Ook vanuit een kelder onder tl-buizen.
Wat ik onderweg leerde heb ik opgeschreven. Dat is het 3V-model geworden: Valideren, Versnellen, Vertakken. Gewoon de route die bij mij werkte, in de volgorde waarin ik hem had willen hebben.
Ik kom uit een plek waar iedereen alles ziet.
En waar iedereen er iets van vindt. Dat is niet eens onaardig bedoeld. Je doet iets anders dan de rest, en dat wordt opgemerkt.
Het beginnen viel eigenlijk wel mee. Het engste was wat ze zouden zeggen. Of ik mezelf belachelijk zou maken.
Ze zeiden er wat van. En het maakte niks uit. Het deed op dat moment best pijn, alleen een paar maanden later was iedereen het vergeten. En ik had iets staan dat er anders nooit was geweest.
De rekening van hun mening was veel lager dan ik dacht. De rekening van niks doen was veel hoger.
Voor iedereen die nu staat waar ik twee jaar geleden stond.
Toen ik eenmaal doorhad hoe het werkte, viel me iets op. De mensen die dit uitleggen zitten meestal in een villa of op Bali. Ze laten bedragen zien die je niet kunt navertellen, en zeggen dat je gewoon in jezelf moet geloven.
Ik geloofde die mensen niet. Ze stonden te ver weg. Ik zocht iemand die twee stappen voor me liep, geen twintig.
Dat is Unbossed. Iemand die net iets eerder dezelfde weg liep. Die nog precies weet hoe het voelde. En die de route heeft opgeschreven, zodat jij niet dezelfde omwegen hoeft te nemen.
Resultaten van deelnemers zet ik op de site zodra ze er zijn. Met naam, met toestemming en in hun eigen woorden.
Op elke meter loop ik naast je.
En waar ik het niet mee eens ben.
Dit geloof ik
- Je hoeft geen idee te hebben om te beginnen
- Doen leert je meer dan nog een video kijken
- Je hoeft alleen een stap verder te zijn dan wie je helpt
- Vrijheid is een dinsdag die van jou is
- Hopen doen ze in de kerk. Gewoon doen.
Dit geloof ik niet
- Dat je gewoon harder moet werken binnen hetzelfde model
- Dat je eerst alles zeker moet weten
- Dat succes iets is voor een bepaald type mens
- Dat passief inkomen vanzelf komt
- Dat je toestemming nodig hebt om iets anders te willen
Dezelfde persoon. Een ander leven.
Mijn wekker gaat niet meer om kwart over zes. Ik sta op wanneer ik uitgerust ben en ik bepaal zelf hoe mijn dag eruitziet. Geen file, geen kelder, geen rooster dat iemand anders voor me invulde.
Ik doe dit nu fulltime. Ik kon niks wat jij niet kunt. Het enige verschil tussen mij in die kelder en mij nu, is dat ik op een dag ben begonnen.
Nu jouw verhaal.
In een gratis kennismaking kijken we samen waar je nu staat en of de Academy de route is die jou verder brengt. Wanneer je die stap zet, bepaal je zelf.
🤍